Het simpelste geluk!

Het voelt alsof het net pas is dat ik terug ben gekomen. Want ik heb nou eenmaal dat gevoel van ‘net pas’ . Dat gevoel van ‘ net pas’ is te verklaren door de vermoeidheid in mijn ledematen en oogleden. Het is te verklaren door de spierpijn in mijn rug,de slapeloze nachten ,de constante buikloop en gebrek aan eetlust. Dat is allemaal negatief,zou je denken,maar het zijn herinneringen aan een geweldige ervaring. Maar het gevoel van ‘net pas’ is ook te verklaren door de glimlach op mijn gezicht als ik terug denk. En de beelden die in mijn hoofd geprint staan en de gevoelens in mijn hart gegrifd. 

Het afscheid nemen ervaarde ik als een emotioneel moment. Ik keek met een glimlach op mijn gezicht om me heen. Ik gaf iedereen een momentje waarin ik ze opnam. Daar zaten dan alle mensen die me in zo’n korte tijd,of ze me goed kenden of niet,accepteerden zoals ik ben en niet zoals ze wilden dat ik zou zijn. 
Daar zat de beestenbende. De drukke mensen die overal waar ze gaan wel gezelligheid met zich mee brengen. Daar zaten de mensen die durven te praten en de leiding willen en kunnen nemen. 
Daar zaten mijn nieuwe vrienden met wie ik dagen en nachten wakker ben gebleven. Van wie ik elk moment heb genoten. Waarmee ik heb gelachen en nog meer heb gelachen. Waarmee ik lachend in slaap viel,lachend sliep en lachend ontwaakte. Die ik zeker terug hoop te zien en meer mee hoop mee te maken.
En daar,als je even de tijd nam om goed te kijken,zaten “de stille waters met diepe gronden” zoals een vriendin van me ze wist te benoemen. Stil en mysterieus,opmerkelijk maar toch erg rustgevend. Die niet altijd van zich lieten horen maar van wie je de aanwezigheid altijd voelde. 
Het waren dagen vol vreugde en genot. Geen moment voelde ik dat iemand me tegenhield. Een grens neerlegde en zei :” Ho stop,tot daar en niet verder” Iedereen mocht zichzelf zijn. 

Maar ik zelf hield mezelf tegen. Ik voelde wat ik moest doen maar drukte dat gevoel weg,verzette me ertegen,keek het recht in de zachtaardige ogen,schrok zelfs een beetje van wat het met me deed en keek toen zo snel mogelijk weg. 
Ik legde mezelf er langzaam maar zeker bij neer. Ik accepteerde de leegte en reflecteerde het geluk. Staarde ’s nachts naar het niet –met- sterrenbedekte dak en dacht :” Dit mag niet voorbij gaan”
Het gaat ook nooit voorbij,daar ben ik mezelf van bewust. Het leeft in ieder van ons,in de één wat meer dan in de ander maar ik voel wat jij ook voelt. Het gaat nooit voorbij dat weet ik ,maar ik kom er gewoon niet meer zo makkelijk dichtbij.
Ik mocht verschillende keren een wens maken,weet je wel als je heel toevallig tussen twee jongens zit,ligt of slaapt? 

Ik wenste voor geluk. Het simpele geluk die je niet op hoeft te zoeken maar waar je vanzelf tegen aan loopt. Weereens is het me bewezen dat dat wel degelijk bestaat. 

Weereens realiseer ik het me :” Als je niet op zoek bent vindt je vaak de prachtigste dingen” 
Het simpelste geluk.