It helps if you believe

Driving me crazy

Toen ik de mooie leeftijd van 18 jaar bereikte moest en zou ik mijn rijbewijs halen, koste wat kost, zoals de meesten van ons willen doen op die leeftijd. En wat heeft het veel gekost en wat had ik een hekel aan rijles. 

Vriendje lief hielp me bij het oefenen met parkeren. Mijn lieve ouders deden ook wat ze konden om me te helpen. Ik trok al snel de conclusie dat ik niks bakte van auto rijden en dat autorijden niet voor mij gemaakt was.

And then I met an angel, one that heaven sent

Op een gegeven moment kwam ik bij hem in de auto terecht en toen veranderde alles.  'Verman jezelf!, blafte hij. Hij was een wat oudere, donkere, lange man met een kalende, grijze kop en strenge ogen. Hij was constant aan het praten en hij vond het nodig om constant God erbij te halen. Wat heeft God hiermee te maken, vroeg ik me af, maar toch probeerde ik de lessen te leren die hij me wou bijbrengen.

Hij was mijn tweede rijlesinstructeur, mijn tweede kans, mijn schone lei, nadat ik bijna een jaar lang mijn rijbewijs had geprobeerd te halen. Na bijna een jaar  maakte ik nog steeds de ene fout na de andere en op een bepaald moment kon ik de straat niet meer goed zien door mijn tranen met tuiten. Ik beschouwde mezelf als een gevaar op de weg.

Dit had ik aan mijn pessimisme maar ook aan Micheal te danken, een jonge vent van rond de 25 jaar. Erg gezellig, dacht ik aan het begin. Hij hield van praatjes maken. Hij was constant met zijn telefoon aan het klooien of staarde uit het raam naar de 'mooie' vrouwen. Ik slikte de woorden die op mijn tong lagen in. Waarschijnlijk wou hij niet aan zijn vriendin en kinderen herinnerd worden. Hij was altijd in voor gezelligheid maar het leek hem weinig te schelen of ik mijn rijbewijs haalde of niet terwijl mijn ouders wel steeds geld moesten neertellen voor de rijlessen, waar geen eind aan leek te komen.

Failure to launch

Ik baalde toen ik mijn eerste rijlesexamen niet had gehaald. Ik had bepaalde papieren thuis laten liggen waardoor de hele boel niet doorging. Degene die me hieraan had moeten herinneren was dit vergeten.De eerste keer gezakt dus, zonder een kans te krijgen. Ik dacht dat ik gek werd.

De  tweede keer zakte ik doordat ik zat te dromen.  'Het licht is groen. Ben je gek geworden ofzo? Doorrijden.', schreeuwde het dikke, donkere. kleine vrouwtje dat naast me zat. 'En rijd maar meteen weer terug naar het rijbewijsbureau.'  De tranen sprongen uit mijn ogen.
Die poging was vanaf het begin gedoemd te mislukken. De zenuwen gierden door mijn lijf toen ik in de auto stapte. Ik had gehoord dat deze vrouw heel streng was. 'Als je die vrouw je examen afneemt dan zak je zeker!', had ik horen zeggen. Gefaald dus, al weer.

Nieuwe man, nieuwe kansen.

Ik zag het niet meer zitten. Het zou me nooit lukken. Toch leek deze man wel in mij te geloven.

We hebben meer gepraat dan dat ik daadwerkelijk heb gereden, tijdens de rijles. Aan het begin had ik geen zin in therapie en stond ik er niet voor open, maar het  hielp. Mijn negatieve gedachten vlogen langzaam maar zeker het raam uit en ik begon weer in mezelf te geloven.

Ik zal hem altijd dankbaar zijn en ik zal zijn woorden nooit vergeten.

Als je denkt dat je het niet kan, dan kan je het niet.', zei hij. 'En als ik niet in je zou geloven zou ik niet met je in deze auto zitten, maar je moet ook geloven in jezelf, anders lukt het niet.' 

Twee weken later haalde ik mijn rijbewijs. 

Moraal van  het verhaal:

Iedereen in je leven kan een verschil maken, of het nou je familie is, een (vaag) bekende of een vreemde die je tegenkomt op straat. Iedereen kan je reddende engel zijn.  Maar niemand kan je helpen als je jezelf niet probeert te helpen. En dit doet me denken aan de woorden die een wijze vrouw meer dan eens tegen me heeft gezegd: 'Niemand kan je helpen als je zelf niet geholpen wilt worden.'