de Antilliaanse man

Ik zit op een stoeprand met mijn laptop op mijn schoot. Ik vraag mezelf af of het geen beter idee is weer het gebouw in te lopen en in mijn moeders kantoor de komst van mijn vader af te wachten. Toch blijf ik buiten zitten om van de zon en de wind te genieten.

Ik wacht ongeduldig af totdat ik opgehaald wordt.

Er lopen ondertussen  rare mannelijke figuren langs. Ik staar in het mannelijke gezicht van een persoon die me vanaf de overkant van de straat al een lange tijd in de gaten houdt. Ik slaak een zucht van opluchting als deze man na veel aarzelen in zijn auto stapt en wegrijdt. Ik weet zeker dat hij stond te popelen om mij mee te nemen. Hij groette toen hij naar zijn auto liep. Ik groette met veel argwaan terug. Afgrijzing en angst waren duidelijk te horen in mijn stem.

Twee mannen reden net langs en wenkten naar me. Er loopt een rilling over mijn rug.

Daar is mijn vader! Het rustgevende geluid van zijn muziek klinkt uit de radio. Mijn vader en broer groeten mij opgewekt en ik neem plaats op de achterbank.

Nu hoef ik me geen zorgen te maken over de mogelijkheid ontvoerd te worden door een vuile, vieze pedofiel. Misschien dachten ze dat ik achterlijk was doordat ik voor het gebouw van de Psychiatrisch Maatschap Antillen zat, terwijl ik daar werk. Dit laatste wisten ze natuurlijk niet. Ze dachten natuurlijk aan dat wat hun het beste uit zou komen.

Zielig geval ben ik he? Ik denk dat er wel meer vrouwelijke zielige gevallen, zoals ik zelf , op dit eiland rondlopen.

Dit gebeurd nu eenmaal als je als vrouw,  met wat voor uiterlijk dan ook, op Cuaçao woont. Je krijgt een hekel en een groot afgrijzen voor vreemde mannelijke figuren die je op straat tegenkomt.

Op het moment dat je in de verte een man ziet naderen bereid je je mentaal en lichamelijk voor op wat er gaat komen.

Door je hoofd spoken verschillende gedachten : Doorlopen, vooral geen oogcontact maken, negeer wat hij tegen je gaat zeggen. Hopelijk probeert hij me niet aan te raken.

Wanneer je langs de mannelijk figuur loopt kijk je heel opvallend de andere kant op en hierbij versnel je jouw pas.

Wanneer het langs lopen achter de rug is loop je opgelucht verder. Je durft hierbij zelfs te huppelen. Je durft weer adem te halen. Zonder het te beseffen heb je deze de hele tijd ingehouden. 

Je bent je ervan bewust dat je dat is een routine is die je nog veel vaker op de dag zal moeten herhalen. Op een gegeven moment wordt je zelfs een professionele vieze, vuile Antilliaanse mannen negeerder.

Achteraf zijn deze gebeurtenissen best vermakelijk maar op dat moment zou je die mannelijke figuren wel kunnen schieten.

Traumatisch? Zeg dat wel.