Buiten klonk er een luid getoeter. Mijn ouders waren blijkbaar niet van plan om te gaan kijken wie er om deze tijd van de avond voor de deur stond want ze gingen ongestoord verder met tv kijken. “luie mensen”,mompelde ik en liep naar de deur,mezelf ervan bewust dat ik het afgelopen uur in een vod door het huis had rondgelopen. Ik was tenslotte thuis en ik verwachtte geen bezoek. Wie kon het zijn?
Ik was eerlijk gezegd niet verbaasd om te zien wie er doodgewoon mijn tuinpad kwam opgelopen. Het werd inderdaad weereens tijd dat hij langswipte. ‘koel blijven,doe alsof je niet dolblij bent om hem te zien’,zei ik tegen mezelf. Maar mijn lichaam luisterde weereens niet naar het stemmetje in mijn hoofd en voordat ik er erg in had zat hij vast in mijn innige omhelzing wat meer leek op een verstrengeling.
“Je stinkt!” zei hij opeens op een onaardige toon en duwde me met een walgend gezicht hardhandig van zich af. Hij liep vervolgens langs mij heen mijn huis binnen en begroette mijn ouders met een grote glimlach. Ze begonnen daarna een gezellig praatje terwijl ik me naar de badkamer haastte.
Eerst nam ik een kijkje in de spiegel. OEI,dat zag er niet uit. Daar viel wel even iets aan te doen. In zo’n staat mocht hij me toch niet zien. Vervolgens besnuffelde ik mezelf. Wat stonk er dan aan me. Ik had toch net een bad genomen?
Nadat ik terug was gekomen van mijn dagelijks rondje joggen in de buurt had ik mijn bezweette haar haastig in een slordige staart gebonden en was daarna onder de hete douche gestapt. Toen voelde ik me wat te lui en te laks om mijn haar te wassen maar nu wenste ik vurig dat ik het wel had gedaan.
Maar het stonk toch niet? Het rook slechts een beetje muf misschien.
Ik gluurde om het hoekje van de deur en snelde naar mijn kamer. Ik was net in wat schone kleren geschoten toen mijn deur openvloog. Ik hield mijn adem voor een korte seconde in want ik wist wat er nu zou volgen. Dit is het moment waarop hij me vol overgave zoent,in mijn oor fluistert dat hij me nooit meer kwijt wilt raken . Vervolgens zal hij me de kleren van het lijf scheuren en me op op het bed duwen. Zo ging dat altijd.
Verbaasd en licht verontwaardigd keek ik toe hoe hij zonder me een blik waardig te gunnen op mijn bureaustoel ging zitten. Hij begon aan alle spulletjes op mijn overvolle bureau te rommelen en vroeg mij om een glas water.
Die had blijkbaar geen manieren geleerd,dacht ik bij mezelf. “Haal wat water voor me en vlug een beetje!” blafte hij me toe. Ik liep gedwee naar de keuken en reikte hem kort daarna een ijskoud glas water aan. Mijn hart maakte een flikflak en een achterwaartse salto toen hij me met zijn charmantste glimlach voor het water bedankte.
Terwijl hij zich kostelijk scheen te vermaken met het onderzoeken van de spulletjes op mijn bureau begon ik een heel gesprek. Ik had hem tenslotte veel te vertellen. Hij was net zo geinteresseerd als altijd . Hij knikte soms en gaf af en toe wat afwezig commentaar. Na een kwartier vond hij hij het wel genoeg geweest.
“ Ik ga er weereens vandoor”,deelde hij mee. Er werd een vluchtige kus op mijn lippen gedrukt en weg was hij . Mij verdwaasd in mijn kamer achterlatend.
Ik keek nog eens uit het raam,hopend om nog een glimp van hem op te vangen voordat hij net zo vlug als hij was verschenen weer was verdwenen.
No comments:
Post a Comment