CAV frustratie (2010)

Op school denken ze dat ik altijd vrolijk ben. Zo vrolijk en opgewekt dat ik het soms van hun gezichten kan aflezen dat ze me wel zouden kunnen schieten.Toch is dat geen reden om me niet te mogen. Ze mogen me allemaal . 
Maar soms dan loop ik rond als een bom en dan wrijf ik de tranen uit mijn ogen. Iedereen vraagt dan wat er mis is. Soms zeg ik iets en soms zeg ik niks. 
Dan is er nog zo iets dat ontstaat door de leraren: frustratie. 
Ik had geen kans gehad om hem te groeten en wist zeker dat hij al was begonnen met zijn busrit naar de andere kant van de wereld. Ik baalde ervan. Daar stond ik dan,voor in de klas in mijn hersenkwab te wroeten naar een weg uit dit conflict. Deze vrouw was niet goed in haar hoofd. Ik had het altijd al vermoed maar nu werd het een zeker feit. Ik zei tegen mezelf:” Alles komt goed als je rustig blijft” 
Maar binnen de kortste keren stond ik te schreeuwen naar dat pokkenwijf. Frustratie overheerste me want ik was zeer ontevreden over haar notatie. 
Hoe dacht ze mìj een één te kunnen geven terwijl dat cijfer niet eens in mijn cijferenlijstgeschiedenis voorkomt en ik niet van plan ben daar verandering in te brengen. 
Ze zei :”Dat ik alles goed doe,dat kan je niet van mij verwachten” 
Maar dat was het nou juist. Ik verachte het feit dat ze altijd alles fout doet en met haar chaotische kop de hele boel in de war schopt en altijd onze hele klas ophoudt. Daar in dat bijlokaaltje voel je je een gevangene in je cel,die snakt naar vrijheid en blijheid. 
Ik moest geduldig wachten. Ze keerde zich naar andere mensen en bekommerde zich om zaken .Ze had op dat moment geen tijd om de schade ongedaan te maken .Ik had ook geen tijd en zin dat had ik zéker niet. Het was tenslotte nier verdiend. En ik was tijd aan het verspillen die ik kon besteden met het wezen met mijn vriend. 
Ik kwam haar een keer tegen in de administratie,een kamertje waar ik vaak kwam en waar ze mij allemaal kenden. Ik had altijd wel een reden,iets inleveren,printen,nieten,leraressen die mij toevertrouwden om even hun zaakjes af te leveren. 
Ik observeerde haar een tijdje en walgde ervan dat ze zich zo geliefd voelde. “Dag juffrouw” bracht ik uit. Zij begon te lachen en ik begreep het niet. “Dag juffrouw,dag edelachtbare” zei ze op een spottende toon. 
Die groet ik ook nooit meer ,dacht ik en liep weg. Een pokkenwijf,dat was het. Je kon het geen lerares noemen.