De nacht

Ik liep mijn huis door ,op weg naar de koelkast waar ik een glaasje limonade voor mezelf inschonk. Ja,ik waagde het door mijn huis,confronteerde de donkere woonkamer en keek mijn angst recht in zijn zwarte ogen. 
Ik deed hevige pogingen om de vreemde geluiden te negeren,die zich tervergeefs toch een weg door mijn gehoorstelsel baanden. Ik keek schichtig om me heen en schrok zelfs van de lichten van één van de weinige auto's die op dat uur van de nacht langs mijn huis reden . Ik fantaseerde over enge verschijnselen bij het zien van de berg schone was die op onze bank lag.

Vier uur geleden was de nacht nog mijn vriend. Maar nu is het mijn vijand. 
Vier uur geleden liep ik nog langs de ,toen nog met zo veel voorbij flitsende lichten bezaaide straten, terwijl ik meezong met het debuut van Madonna "Like a virgin". Af en toe graaide ik in de zak chips die mijn zusje in haar hand geklemd hield,terwijl ik gulzig dronk van mijn fles cola. 

Wij sloften door de straten. Mijn broer rende voor ons uit. We staken de eerste straat over,hij rende. We staken de tweede straat over,hij rende nog harder. Toen versnelde hij zijn pas,waarbij hij met zijn hevig met zijn armen zwaaide ,als een dronkenlap, en verdween in de verte. Wij keken hem na en lachten hem uit 

Hij had gezeurd dat we langzaam liepen. Maar ik probeerde rekening te houden met een zusje die altijd zo langzaam loopt dat het soms lijkt alsof ze hevige pogingen doet om terug te gaan in de tijd. 

Op dat moment was ik gelukkig,zelfs toen er een bus langsreed die al het stof in ons gezicht deed opwaaien. Toen keek ik naar mijn zusje die zonder toestemming de rest van mijn cola naar binnen zoog en onbeschaamd haar lege flesje op de grond gooide. 
Ik raapte het flesje van de grond en vroeg aan haar of ze er geen andere bestemming voor wist. Ze stelde toen voor om het in de dichstbijzijnde brievenbus te douwen,dus dat deed ik (special delivery).

Ik was bijna weggezonken in een diepe,vredige slaap ,zonet,toen ik van een keihard klap wakker schrok. Ik slaakte een gil. Ik dacht aan een aardbeving. "Je laatste uur is geslagen" spookte het door mijn hoofd. Mijn hart bonste bijna uit mijn lichaam terwijl ik onder mijn laken dook en mijn ogen stijf dichtkneep.