Als je het me tot gisteren had gevraagd, hoe ik Istanbul heb ervaren dan was antwoord geweest dat ik er eigenlijk geen zak aan vond. Dit was mijn standaard antwoord.
Maar nadat ik net door de bladeren van mijn dagboek heb gebladerd, waar ik alles uitgebreid heb beschreven, zou ik op mijn antwoord terug moeten
komen.
Zo saai is Istanbul niet en ik zou het zeker niet afraden. Het is eigenlijk best mooi en eigenlijk
was het best wel heel erg indrukwekkend.
28 januari 2012
11:03, vanuit de
trein.
‘Spannend’, was het allemaal. Ik keek naar van alles uit, behalve dan het
feit dat het in Istanbul sneeuwde. Sneeuw, laat mij nou net daar niet zo gek op
zijn.
De Pegasus
We stapten, met zo’n 20 leden van een van mijn
studieverenigingen, waarvan ik 18/20 niet kende in een, naar mijn gevoel, te efficiënt
ingericht Turks vliegtuig, de Pegasus. Ik bevond me te midden van twee mannen, en
deed een wens zoals ik dat altijd doe als ik tussen twee leden van het andere
geslacht zit.
Zij begonnen een gesprek. Het werd een gesprek dat verliep
in een soort triangel waar ik op een gegeven moment het liefst uit wou
verdwijnen. Ik beschreef de mannen als intellectuele mannen, die het niet
hadden over voetbal en feestjes maar over de morgen en de maatschappij en beschreef
mij zelf als naïef meisje, die geen nieuws kijkt en zich schaamde voor haar ‘0,0
procent maatschappelijke kennis’.
Daar zat ik dan, de gehele vlucht als een van de sardientjes
in een in de lucht hangende blik, tussen twee intellectuelen, terwijl ik in mijn hoofd plannen maakte om mijn
gedachten en leven te beteren.
Voor ons zat een schattig gezinnetje met een gehandicapt meisje. Ik vroeg me af hoe dat zou
zijn. ‘Het lijkt me afschuwelijk maar het is je eigen vlees en bloed, waar je
naar kan lachen en van kan houden en een klein, misschien niet volmaakt,
persoontje die je gelukkig wilt maken’, schreef ik. Als toekomstige pedagoog
had ik er de grootste moeite mee om naar dat raargevormde persoontje te kijken.
Het nachtleven in
Istanbul
Het verbaasde me dat er in Istanbul allerlei soort muziek
wordt gedraaid in de clubs, veel Arabische muziek maar ook veel Spaanse en
Franse muziek. Er hing een leuke sfeer. Er werd veel gedanst. Iedereen genoot. Wat me op viel was dat er nauwelijks vrouwen
waren in de clubs. Achteraf klinkt dit heel logisch.
De clubs zaten allemaal op de bovenste verdieping van de
gebouwen. Ik liet me vertellen dat het dak er in de zomer letterlijk af gaat.
Helaas het was geen warme, zwoele zomer dus het dak ging er niet af. Het was winter en ijskoud maar binnen, met het dak erop, was het heel gezellig.
De straten van
Istanbul.
Het leven gaat er de hele nacht door. Er werden ’s avonds kastanjes verkocht op
straat. Ik beschreef de sfeer als ‘een
soort kerstsfeer’. Onze hostel lag in een van de gezelligste en drukke straten
van Istanbul. De straat was wel 3 kilometer lang en ja, we hebben de straat
verschillende malen op en af gelopen.
Istanbul is heuvelachtig. ‘Als je op je hoge schoenen zou
lopen zou je zeker je poten breken’, schreef ik. ‘Er zitten op de raarste
plaatsen gaten in de vloer en je moet honderdduizend trappen beklimmen om in
een club de komen. ‘
Ik papte aan met een meisje en samen slenterden we door de
straten, voornamelijk op zoek naar souvenirs.
Eten en drinken in
Istanbul
Het eten was er heerlijk. We aten vaak 3 gangen menu’s met Turks
brood en groente en feta met boter en Turkse pizza. We aten ook een soort kebab met
brood en groente.
We
genoten ook van Turkse koffie en opde markt kocht ik een grote zak, die ik
achteraf nooit meer gebruikt heb. ‘Het lijkt meer op koffiedik, dan op koffie
schreef ik.’
Ik kocht een lekkere hartige taart van spinazie en at op een
van de avonden een heerlijke vis, met kop en staart, als avond eten.
Die hartige Turkse taarten waar ik zo van had genoten, die
was ik laatste tegengekomen in de stad van Utrecht. Net zo lekker.
Het viel me op dat ze in Istanbul veel vlees eten en graanproducten en erg weinig groente. Niet bepaald gezond.
De spice bazar
De spice bazar is een gigantische markt in Istanbul waar er
verschillende kruiden verkocht worden en andere waren om mee te koken. Ik vond het spijtig dat die Turkse
kruiden een beetje aan de pittige kant zijn, en laat ik daar nou net niet van
houden. Het was een leuke ervaring om er rond te lopen.
De blauwe moskee
We zijn ook naar ‘de blauwe moskee’ geweest, een gigantische
moskee vol mozaïek en versiersels. Ik vond het maar gek dat die mensen daar
zeven keer per dag bidden. Ze moesten ook elke keer hun handen en voeten
wassen, in de kou, voordat ze naar binnen gingen. We moesten zelf ook hoofddoekjes op doen en onze schoenen uit doen om de moskee te betreden.
’s Morgens om 6 uur precies,
klonk er een soort klaagzang vanuit een toren, dat, wat hadden wij een geluk,
naast onze hostel lag. De eerste dag werd ik er wakker van, maar de tweede dag was het mogelijk dit geluid te negeren en nog even door te slapen.
Alles went.
Ondergronds waterreservoir(Yerebatan Sarnici)
We zijn ook naar een ondergronds watersysteem geweest, dat 6 meter onder grond ligt. Het was een groot ondergrondse opslagplaats voor water. Er
hing een romantische sfeer en er zwommen vissen door het water, maar voor de rest was er niet veel te zien.
Lekker koud in Istanbul.
Op een morgen begon mijn kamergenootje, nog voor dag en dauw, te schreeuwen dat het sneeuwde. Inderdaad, er lag buiten een laagje donzige sneeuw. ‘Mooi natuurlijk’, schreef ik ‘maar niet echt handig omdat je er lekkere koude voeten en koude alles van krijgt en op die steile heuvels die we moeten beklimmen en afdalen waarschijnlijk gigantisch op je bek gaat. ‘
Het had erg veel gesneeuwd en iedereen had op een gegeven moment doorweekte schoenen en ijskoude tenen en iedereen zeurde dat het koud was, inclusief ik. We zochten houvast bij elkaar om op de heuvelige, spiegelgladde straten niet onderuit te gaan.
Op 30 februari was het de koudste dag in Istanbul in 140 jaar, volgens de weerberichten. Wat een perfecte timing hadden wij gekozen.
Bosperus tour
Ook namen we een boottocht, door het water, de Bosporus, dat
het Europese deel van het Aziatische deel van Istanbul scheidt. Daartussen ligt
een grote brug, dat bepakt was met
vissers die hun hengels in het water hadden hangen, in de hoop vis te vangen. Het was erg leuk om te zien en vis vangen dat
deden ze zeker.
Door de dikke mist en
sneeuw was er helaas niet veel te zien tijdens de boottocht. We dronken warme
Turkse thee en genoten van het uitzicht, voor zover dat er was.
Grand bazar
We deden ook een bezoekje aan de ‘grand bazar’. Dit was een hele grote overdekte markt waar
er van alles verkocht werd. Ik kocht er een souvenier voor mijn moeder. Het was
fijn om er eventjes te lopen maar daarna werd ook al snel tijd om weer te gaan.
Ik vond het er ‘te touristisch’. ‘Er
waren allemaal vervelende mensen die je meteen iets proberen aan te smeren als
je heel even naar ze kijkt’, schreef ik .
Dolmabahçe paleis
Dit was een overdreven gigantisch, mooi en heel
indrukwekkend paleis met 185 kamers en 68 wc’s, waar maar liefst 36 sultants in
hebben gewoond. Ook de dienstbodes hadden hun eigen toilet. Zo erg leek het mij
niet om in zo’n paleis dienstmeid te zijn. Het hele paleis was versierd met
grote schilderijen en tapijten van 100 vierkante mete, klokken en mooie
vazen en 4,5 ton chandeliers. Helaas was
het niet toegestaan om foto’s te maken.
Cehavir shopping mall
Er was zelfs tijd om naar een winkelcentrum te gaan. Het
groepje waarmee ik liep, inclusief ik, waren snel uit gewinkeld. Maar het was
een prachtig winkelcentrum en op de laagste verdieping was er zelfs een
achtbaan gebouwd. Dikke pret!
Het topkapi paleis
We mochten alle schatten en sieraden die de sultans vroeger
hadden bezichtigen. Dit waren er een heleboel en niet allemaal even mooi.
Bezoekje aan de
Hamman uit Taken 2, in Beyoglu.
Een Hamman dat is een Turkse sauna. Het was er super heet,
maar wel erg vochtig, met bakjes waarmee je water over jezelf heen kon gooien.
Je kon er door een aantal mannen en vrouwen erg hardhandig gemasseerd en
geschrobd worden. Dit masseren bestond
uit het trekken aan je armen en benen, alsof ze het uit de kom wilden trekken.
Plezierig was het niet, maar achteraf voelde het wel fijn. Later toen ik de
film Taken 2 bekeek herkende ik de Hamman waar ik geweest was.
Een bezoekje aan een
universiteit in Istanbul (het ‘studieinhoudelijke gedeelte’ )
We hadden ook een bezoek gemaakt aan een universiteit. De universiteit vond ik
maar saai. Het was een gebouw met witte en bruine muren. We voerden daar een
discussie waar ik voornamelijk naar luisterde. Het ging over de Islam en de
Koerden, een volkje met een eigen cultuur maar geen eigen staat .
‘Dat lijkt me verschrikkelijk’, schreef ik .’ Ik zou dan
bijvoorbeeld niet kunnen zeggen dat ik van Curaçao kom omdat ik geen eigen
eiland zou hebben. ‘
De enerji muzesi/
museum of energy
We bezochten ook de energie museum die naast de universiteit
lag. Dit energiebedrijf belichtte vroeger heel Istanbul, werd ons verteld. Het museum had een inter-actief gedeelte. We leefden ons uit. Voor de rest vond ik er niks aan. ‘gewoon wat
machines enzo’.
Terug naar het ‘normale
leven’
Op 4 februari vertrokken we weer terug naar Nederland.
‘Terug naar het normale leventje, boodschappen doen, werk,
college, sneak preview, salsales, werk, wat onderzoekjes…’
Waarom ik eerst altijd zei dat er niks aan was,
waarschijnlijk omdat Istanbul in vergelijking met mijn ervaringen in andere landen en steden niet het meeste indruk heeft gemaakt en de sneeuw was een onprettige bijkomstigheid. Alles was grijs, koud en grauw en dat droeg niet echt bij aan een positieve beleving van de stad.
Maar al met al was het toch best interessant.
In de zomer een keer terugkeren, is het plan.
P.S. Het zijn niet mijn eigen foto's want die ben ik op de een of andere manier kwijtgeraakt, helaas pindakaas.
